تیرزپاتید چیست و آگونیست های گیرنده GLP-1 و GIP چگونه کار می کنند؟

تیرزپاتیدیک داروی پیشگام است که تحت یک کلاس دارویی جدید به نام پپتید شبه گلوکاگون 1 (GLP{2}}) و آگونیست های گیرنده پلی پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز (GIP) قرار می گیرد. توسعه یافته توسط Eli Lilly، با نام های تجاری موجود استمونجارووZepbound. این دارو به تازگی توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) تایید شده است.

تیرزپاتید از طریق تزریق زیر جلدی یک بار در هفته در شکم، ران یا بازو تجویز می شود. دوز از 2.5 میلی گرم (میلی گرم) تا 15 میلی گرم متغیر است و از طریق یک قلم از قبل پر شده تحویل داده می شود. به گفته الی لیلی،مونجاروهنگام شروع به یک فرآیند تیتراسیون نیاز دارد. این شامل افزایش تدریجی دوز در طی چند ماه است تا بدن بتواند خود را با دارو سازگار کند و در نتیجه خطر عوارض جانبی را کاهش دهد.

مکانیسم پشت آگونیست های گیرنده GLP-1 و GIP

این داروها عملکرد دو هورمون کلیدی اینکرتین را تقلید می کنند: GLP{0}} که در قسمت فوقانی روده ترشح می شود و هورمون GIP که در قسمت تحتانی روده ترشح می شود. آنها با هم، با تحریک ترشح انسولین بعد از غذا، نقش مهمی در هموستاز گلوکز دارند. این فعالیت انسولین به بدن در استفاده یا ذخیره گلوکز کمک می کند، عملکردی ضروری که در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 به خطر می افتد.

در دیابت نوع 2، کارایی بدن در استفاده از انسولین کاهش می یابد و منجر به افزایش سطح قند خون یا هیپرگلیسمی می شود. اثرات تیرزپاتید فراتر از ترشح انسولین پانکراس است. همچنین گیرنده های GLP-1 و GIP واقع در اندام های مختلف از جمله مراکز اشتهای مغز را فعال می کند.

فعال شدن گیرنده‌های GLP{0}} تخلیه معده را کند می‌کند و باعث ایجاد احساس سیری زودتر و طولانی‌تر می‌شود. از سوی دیگر، GIP به روش‌های مختلفی بر سلول‌های چربی تأثیر می‌گذارد و به مکانیسم کلی عمل این دسته دارویی کمک می‌کند.