نشانه های آگونیست گیرنده GLP-1

دیابت نوع 2[ویرایش]

آگونیست های GLP{0}} ابتدا برای دیابت نوع 2 ساخته شدند.^[5]استانداردهای انجمن دیابت آمریکا (ADA) 2022 مراقبت های پزشکی در دیابت شامل آگونیست GLP{1}} یا مهارکننده SGLT2 به عنوان خط اول درمان دارویی برای دیابت نوع 2 در بیمارانی است که دارای یا در معرض خطر بالای بیماری قلبی عروقی آترواسکلروتیک یا قلب هستند. شکست آنها همچنین خط اول درمان برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 و بیماری کلیوی هستند. هر دو نوع دارو را می توان با متفورمین ترکیب کرد.^[6][7]یکی از مزایای آگونیست‌های GLP{0}} نسبت به ترشح‌کننده‌های قدیمی‌تر انسولین، مانند سولفونیل اوره یا مگلیتینید، این است که خطر کمتری برای ایجاد هیپوگلیسمی دارند.^[8]ADA همچنین استفاده از آگونیست‌های GLP-1 را به‌جای شروع انسولین در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که نیاز به کنترل بیشتر گلوکز دارند، توصیه می‌کند، به استثنای مواردی که کاتابولیسم وجود دارد، قند خون بالای یک آستانه خاص یا مشکوک به دیابت خودایمنی است.^[6]

یک متاآنالیز در سال 2021 کاهش 12 درصدی در مرگ و میر ناشی از همه علل را هنگامی که از آنالوگ‌های GLP{4}} در درمان دیابت نوع 2 استفاده می‌شود، و همچنین بهبود قابل توجهی در پیامدهای قلبی عروقی و کلیوی نشان داد.^[9]یک متاآنالیز شامل 13 کارآزمایی پیامد قلبی عروقی نشان داد که مهارکننده‌های SGLT خطر ابتلا به MACE سه نقطه‌ای را کاهش می‌دهند، به‌ویژه در افراد با نرخ فیلتراسیون گلومرولی تخمینی (eGFR) زیر 60 میلی‌لیتر در دقیقه، در حالی که GLP{5} آگونیست های گیرنده }} در افراد با eGFR بالاتر سودمندتر بودند.^[10]به همین ترتیب، کاهش خطر ناشی از مهارکننده‌های SGLT-2 در جمعیت‌هایی با نسبت بالاتر آلبومینوری بیشتر بود، اما این رابطه برای آگونیست‌های گیرنده GLP-1 مشاهده نشد. این نشان دهنده استفاده متفاوت از دو کلاس ماده در بیماران با عملکرد کلیوی حفظ شده و کاهش یافته یا با و بدون نفروپاتی دیابتی است.^[10]آگونیست‌های GLP-1 و مهارکننده‌های SGLT2 با مکانیسم‌های مختلف برای کاهش HbA1c کار می‌کنند و می‌توانند برای افزایش اثر ترکیب شوند. همچنین این امکان وجود دارد که آنها اثرات محافظتی قلبی افزایش دهند.^[11]

آگونیست‌های GLP-1 برای دیابت نوع 1 مورد تأیید FDA نیستند، اما می‌توانند علاوه بر انسولین، برای کمک به بیماران دیابتی نوع 1 برای بهبود وزن بدن و کنترل گلوکز، از آنها استفاده شود.^[6]

بیماری های قلبی عروقی[ویرایش]

آگونیست‌های GLP{0}} یک اثر محافظتی قلبی را هنگام استفاده برای درمان چاقی نشان داده‌اند.^[12]

چاقی[ویرایش]

آگونیست های GLP{0}} به عنوان یک درمان اضافی برای مداخله در سبک زندگی (محدودیت کالری و ورزش) در افراد با BMI بالای 30 یا BMI بالای 27 با حداقل یک بیماری همراه با وزن توصیه می شود.^[13]اگرچه برخی از آگونیست‌های GLP-1 مانند سماگلوتید نسبت به سایر داروهای کاهش وزن مؤثرتر هستند، اما هنوز در کاهش وزن مؤثرتر از جراحی چاقی هستند.^[14]اثرات کاهش وزن آگونیست‌های GLP{0}} ناشی از ترکیبی از اثرات محیطی و همچنین فعالیت در مغز از طریق سیستم عصبی مرکزی است.^[15]

بیماری کبد چرب غیر الکلی[ویرایش]

آگونیست های GLP{0}} برای درمان بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD) در حال مطالعه هستند. آنها حداقل به اندازه داروهای مورد استفاده فعلی، پیوگلیتازون و ویتامین E موثر هستند و طبق یک بررسی سیستماتیک در سال 2023، استئاتوز، نکروز بالونی، التهاب لوبولار و فیبروز را کاهش می دهند.^[16]سماگلوتاید در یک مطالعه فاز III برای استئاتوهپاتیت غیر الکلی، شکل شدید NAFLD، از سال 2023 است.^[17]

سندرم تخمدان پلی کیستیک[ویرایش]

آگونیست های GLP{0}} به عنوان درمانی برای سندرم تخمدان پلی کیستیک، به تنهایی یا همراه با متفورمین توصیه می شوند. درمان ترکیبی اثربخشی بیشتری در بهبود وزن بدن، حساسیت به انسولین، هیپرآندروژنیسم و ​​بی نظمی چرخه قاعدگی نشان داده است.^[18]این استفاده خارج از برچسب است.^[19]

افسردگی[ویرایش]

آگونیست های GLP{0}} اثرات ضد افسردگی و محافظت کننده عصبی نشان داده اند. آنها همچنین می توانند به عنوان درمانی برای پیامدهای متابولیکی منفی داروهای ضد روان پریشی نسل دوم مانند چاقی استفاده شوند.^[20][21]

اختلالات سیستم پاداش[ویرایش]

آگونیست‌های GLP{0}} برای اختلال مصرف مواد در دست توسعه هستند، وضعیتی که گزینه‌های درمانی دارویی کمی دارد. آنها مصرف خودسرانه داروها و الکل را در حیوانات غیر انسانی کاهش می دهند، اگرچه این اثر در انسان ثابت نشده است. مکانیسم این اثر کاهش دهنده اعتیاد ناشناخته است.^[22]آگونیست های GLP-1 نیز برای درمان اختلال پرخوری، که شایع ترین اختلال خوردن است، تحت بررسی هستند.^[23][24]