به گفته محققان، داروی دیابت ممکن است پیشرفت پارکینسون را کند کند

مطالعه پتانسیل داروی دیابت را برای کند کردن پیشرفت بیماری پارکینسون نشان می دهد

طبق گزارش بنیاد پارکینسون، بیش از 10 میلیون نفر در سراسر جهان با بیماری پارکینسون زندگی می کنند. این وضعیت با از بین رفتن تدریجی سلول‌های عصبی در مغز مشخص می‌شود که منجر به مشکلات حرکت، تعادل و حافظه و سایر علائم می‌شود. در حالی که درمان هایی برای مدیریت علائم وجود دارد، هیچ درمان شناخته شده ای وجود ندارد.

علاقه به آگونیست‌های GLP-1R

در سال‌های اخیر، داروهایی که به عنوان آگونیست‌های گیرنده پپتید 1 شبه گلوکاگون (آگونیست‌های GLP-1R) شناخته می‌شوند، مورد توجه قرار گرفته‌اند. یکی از این داروها اگزناتید است که برای درمان دیابت نوع 2 استفاده می شود، که مشخص شده است پیشرفت علائم حرکتی را در برخی از افراد مبتلا به پارکینسون به تاخیر می اندازد.
امید جدید با Lixisenatide

اکنون، محققان پیشنهاد می‌کنند که یک داروی دیگر دیابت نوع 2، لیکسی‌سناتید، نیز ممکن است اثرات مشابهی از خود نشان دهد و از این فرضیه حمایت می‌کند که بیماری پارکینسون ممکن است با مقاومت به انسولین در مغز مرتبط باشد.
نتایج دلگرم کننده

واسیلیوس مایسنر، استاد بیمارستان دانشگاه بوردو و محقق اصلی این مطالعه، نتایج را هیجان‌انگیز توصیف کرده است. او گفت: «ما باید در این مرحله با همه تفاسیر و کاربردها احتیاط کنیم، اما این یک سیگنال فوق‌العاده واضح و قوی است که قبلاً هرگز ندیده‌ایم، مگر در محاکمه exenatide».
داروهای کاهش وزن و مقاومت به انسولین

آگونیست‌های GLP{0}R، که شامل سماگلوتاید و لیراگلوتید می‌شوند، به دلیل نقششان در مدیریت دیابت نوع 2 و کمک به کاهش وزن شناخته شده‌اند. با این حال، برخلاف اگزناتید و لیکسیسناتید، این داروها به آسانی از سد خونی مغزی عبور نمی کنند و برای درمان پارکینسون مناسب نیستند.
کارآزمایی بالینی تصادفی

در مجله پزشکی نیوانگلند، محققان فرانسوی یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده را توصیف کردند که در آن 156 بیمار پارکینسون که اخیراً تشخیص داده شده بود، به طور تصادفی در دو گروه هم اندازه قرار گرفتند. هر دو گروه داروی استاندارد پارکینسون خود را دریافت کردند، اما یک گروه یک تزریق روزانه اضافی لیکسیسناتید دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل دارونما دریافت کردند.
بدون پیشرفت در مشکلات حرکتی

پس از 12 ماه، افرادی که لیکسی‌سناتید مصرف می‌کردند، تقریباً هیچ پیشرفتی در مشکلات حرکتی خود نشان ندادند، برخلاف گروه دارونما، که یک افت سه‌درجه‌ای متوسط ​​و در عین حال از نظر بالینی قابل‌توجه را در مقیاس 132- نمره مشاهده کردند. این تفاوت دو ماه پس از پایان کارآزمایی و قطع سایر داروهای پارکینسون ادامه داشت.
پتانسیل برای کاهش علائم و محافظت از نورون

محققان پیشنهاد می کنند که این نشان می دهد که لیکسیسناتید نه تنها علائم را کاهش می دهد بلکه از مغز در برابر از دست دادن نورون محافظت می کند.
عوارض جانبی و تحقیقات آینده

با این حال، تقریباً نیمی از شرکت‌کنندگانی که لیکسی‌سناتید مصرف می‌کردند حالت تهوع و 13 درصد استفراغ را گزارش کردند. محققان خاطرنشان می‌کنند که تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا لیکسی‌سناتید واقعاً پیشرفت بیماری را کند می‌کند، اینکه آیا فواید آن در طول زمان باقی می‌ماند یا با استفاده طولانی‌تر تشدید می‌شود، دوز بهینه، و اینکه آیا این دارو برای افراد در مراحل مختلف پارکینسون مفید است، مورد نیاز است.
گام های امیدوار کننده رو به جلو

هدر مورتیبویز، استاد علوم اعصاب سلولی و متابولیسم در دانشگاه شفیلد، که در این مطالعه شرکت نداشت، اظهار داشت که یافته‌ها امیدوارکننده و هیجان‌انگیز هستند. او گفت: «نتایج کارآزمایی بالینی جدید برای لیکسی‌سناتید، که کاهش قابل‌توجهی در پیشرفت علائم حرکتی در مقایسه با گروه دارونما نشان می‌دهد، یک گام واقعا امیدوارکننده و هیجان‌انگیز در تلاش‌های تحقیقاتی ما برای آوردن داروهای جدید به کلینیک پارکینسون است.»

"این مطالعه به شواهد فعلی وزن بیشتری اضافه می کند که نشان می دهد این دسته از داروها، آگونیست های GLP-1R، پتانسیل قابل توجهی برای درمان پارکینسون دارند."